การต่อรองเก้าอี้แบบเดิมๆ คือ “หายนะ” ?

ทำไมการการต่อรองเก้าอี้แบบเดิมๆ คือ “หายนะ” ?

เพราะ Real Factor ที่รัฐบาลต้องเจอ มันเกินกำลังนักการเมืองสายโควต้าจะรับมือไหว..

ไทยอยู่ในจุดที่เรียกว่า “Strategic Inflection Point” หรือจุดหักเหรุนแรง

ถ้าเราก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว เราจะกลายเป็น #คนป่วยแห่งเอเชีย ที่รักษาไม่หาย 

ผมอยากให้ “นักลากตั้ง” และ “คนทำงาน” ทุกคน ดึงสติกลับมามอง “Real Factors” ที่รอถล่มเราอยู่ ซึ่งการ “แบ่งเค้ก” แบบเดิมๆ รับมือไม่ไหว… เช่น

1. กำแพงภาษี 19% และการทูตที่ต้อง “โปร่งใส”

– สหรัฐฯ (Trump 2.0) เก็บภาษีสินค้าไทย 19% กระทบส่งออก 58% 

– เราเสี่ยงสูญเงิน 2.75 แสนล้านบาท และ GDP หดตัว 1.48% 

– ปัญหาคือ: ถ้าเรายังปล่อยให้มีการ “ใต้โต๊ะ” ในการออกใบรับรองแหล่งกำเนิดสินค้า (Rule of Origin) เพื่อให้สินค้าจีนมาสวมสิทธิ เราจะโดนแบนทั้งประเทศ! เรื่องนี้ต้องใช้มืออาชีพเจรจา ไม่ใช่ใช้เด็กฝากมาคุมกรมการค้า

2. ภัยธรรมชาติ “สุดขั้ว” กับงบประมาณที่ “รั่วไหล”

– ปี 69 เจอ “ลาณีญ่า” น้ำท่วมต้นปี และปลายปี 70 “เอลนีโญ” จะแล้งจัด 

– งบจัดการน้ำ 6 หมื่นล้านบาท คือเค้กก้อนใหญ่ที่ข้าราชการและนักการเมืองจ้องตาเป็นมัน 

– ถ้าไม่แก้: ระบบรัฐราชการที่เน้น “ทำโปรเจกต์เอาค่าคอมฯ” แต่ไม่เน้น “ผลลัพธ์” จะทำให้เกษตรกรไทยจมน้ำสลับขาดแคลนน้ำไม่จบสิ้น 

3. วิกฤต “หนี้เน่า” ที่แก้ไม่ได้ด้วย “ประชานิยม”

– หนี้ครัวเรือนพุ่งสูง คุณภาพสินเชื่อแย่ลง ลูกหนี้ 85% กลับมาเป็นหนี้เสียซ้ำหลังปรับโครงสร้าง 

– โอกาส : ต้องใช้ AI และ Data ที่โปร่งใสมาวิเคราะห์ ไม่ใช่ใช้ระบบ “เส้นสาย” ในการเข้าถึง Soft Loan 

– เราต้องตัดวงจร “นายทุนขุนนาง” ที่กินรวบโอกาสทางการเงินของประชาชน 

4. “คอรัปชั่นดิจิทัล” ภัยความมั่นคงที่รัฐตามไม่ทัน

– สแกมเมอร์และภัยออนไลน์กลายเป็นภัยความมั่นคงระดับชาติ 

– ความจริงที่เจ็บปวด: หลายครั้งที่แก๊งคอลเซ็นเตอร์ทำงานได้ เพราะมี “เจ้าหน้าที่รัฐ” ขายข้อมูลประชาชนให้

– หากรัฐบาลใหม่ไม่กล้าล้างบาง “มาเฟียในเครื่องแบบ” พรบ.เศรษฐกิจแพลตฟอร์ม ก็จะเป็นแค่กระดาษเปล่า 

———-

“ประเทศไทยไม่ใช่เด็กหัดเดินที่ต้องรอให้ใครมาลองผิดลองถูก”

เราต้องการรัฐบาลที่กล้าใช้ “ธรรมาภิบาล AI” มาปราบสแกมเมอร์

ต้องการ “นักการทูตเชิงรุก” มาดึง FDI ในกลุ่ม Semiconductor

และต้องการ “รัฐมนตรีมืออาชีพ” ที่มองเห็นปัญหาโครงสร้าง มากกว่าเห็นแก่โควตาพรรค 

ถึงเวลาเลิกเกรงใจพรรคร่วม… แล้วหันมาเกรงใจ “คนเสียภาษี” ได้หรือยัง?

บทความโดย ระวี ตะวันธรงค์