ในช่วงปี พ.ศ. 2508-2509 ทางกรมประชาสัมพันธ์ได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลญี่ปุ่น โดยการส่งคณะผู้เชี่ยวชาญมาสำรวจและศึกษา เพื่อจัดตั้งเครือข่ายสถานีโทรทัศน์ทั่วประเทศ โดยได้ดำเนินการสำรวจและวางแผนจัดตั้งเครือข่ายโทรทัศน์ 2 เครือข่ายทั่วประเทศ และยังได้กำหนดรูปแบบของเครือข่าย ที่ตั้งสถานีส่งสัญญาณ ความสูงของเสาส่ง กำลังส่งออกอากาศ และคลื่นความถี่ที่ใช้งานให้กับกรมประชาสัมพันธ์อีกด้วย
หลังจากที่โทรทัศน์ภาพขาว-ดำ ดำเนินการออกอากาศไปได้สักช่วงระยะหนึ่ง ก็มีการปรับเปลี่ยนระบบไฟฟ้าในเขตกรุงเทพมหานครที่จากเดิมใช้ระบบ 110 โวลต์ 60 ไซเคิล ปรับมาเป็นระบบ 220 โวลต์ 50 ไซเคิลเป็นการทดแทน
การเกิดขึ้นของโทรทัศน์กรมประชาสัมพันธ์นั้น เกิดขึ้นในช่วงที่จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี ณ ขณะนั้น ประเทศไทยอยู่ในช่วงเร่งพัฒนาประเทศ และรัฐบาลเล็งเห็น อยากให้ประชาชนรับทราบข่าวสาร นโยบาย และการดำเนินการโครงการของรัฐอย่างรวดเร็วและทั่วถึง จึงได้ตั้งหน่วยงานในสังกัดกรมประชาสัมพันธ์ขึ้น
กว่าโทรทัศน์ไทยจะกำเนิดขึ้นเป็น “ช่อง 4 บางขุนพรหม” ได้นั้น ถือว่าใช้เวลานานมากพอสมควรเหมือนกันครับ แต่สุดท้ายแล้วประเทศไทยก็ถือเป็นประเทศแรกในเอเชียที่ส่งสัญญาณโทรทัศน์อีกด้วย ในบทความนี้เราจะมากล่าวถึงที่มาที่ไปของการถือกำเนิดกันครับ
Documentary Club ก็ได้มีโอกาสนำภาพยนตร์โรมาเนียเรื่องหนึ่ง อย่าง “Collective” เข้ามาฉาย ซึ่งตรงกับช่วงสถานการณ์แบบนี้พอดิบพอดี และแน่นอนว่าด้วยเนื้อเรื่องที่น่าสนใจมากๆ
ปฎิเสธไม่ได้เลยว่านักข่าวเบอร์หนี่งของประเทศไทย ‘สรยุทธ สุทัศนะจินดา’ หวนสู่จอแก้วและดิจิทัลอีกครั้งหลังมีกำหนดปล่อยตัวในวันที่ 14 มี.ค. 64 นับว่าเป็นประวัติศาสตร์ และข่าวดีของวงการสื่อไทยเลยทีเดียว โดยปกติเมื่อได้ยินเสียงข่าวโทรทัศน์สมัยก่อน เราก็มักจะได้ยินเสียงของสรยุทธอ่านข่าวกันอย่างคุ้นหูกันอยู่แล้ว วันนี้เราจะพูดถึงประวัติฯ โดยคร่าวๆ จากตัวตนของเขา ซึ่งจะเรากำลังจะเริ่มเล่าในอีกไม่นานนี้
โมเดิร์นนิสต์ขอพาทุกท่านมาร่วมไขคำตอบว่า “เกิดอะไรขึ้นกับสื่อไทย?” และร่วมหาคำตอบผ่านหลากหลายมุมมอง หลากหลายทัศนคติไปด้วยกัน เพื่อที่จะเป็นหนึ่งแรงผลักดันในการหาทางออกในการแก้ไขปัญหาไปพร้อมกัน
วันนี้ส่องสื่อจะพาไปทำความเข้าใจมากขึ้นว่าละครไทยแบบน้ำเน่าเกิดขึ้นอย่างไร และมันแฝงอะไรเอาไว้บ้าง ซึ่งข้อมูลบางส่วนหยิบยกมาจากหนังสือชื่อ “อ่านทีวี : การเมืองวัฒนธรรมในจอโทรทัศน์” ซึ่งเขียนและเรียบเรียงโดย สมสุข หินวิมาน
เป็นกระแสที่ถูกพูดถึงจนขึ้นเทรนอันดับต้น ๆ ในโลกออนไลน์ กับประเด็นการข่มขืนในละครไทย เรื่อง “เมียจำเป็น” โดยเกือบ 90% ของข้อความที่ีกล่าวถึงละครเรื่องนี้ ต่างพูดไปในแง่ลบของการนำเสนอหรือที่เรียกว่าการผลิตซ้ำ ภาพของการข่มขืนที่ยังไม่พ้นไปจากพื้นที่ละครไทย วันนี้ส่องสื่อจะพาย้อนไปทบทวนงานวิจัย บทความ และแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการข่มขืนในละครไทย
เรียกได้ว่าปัญหาการข่มขืนพระเอก-นางเอกในวงการโทรทัศน์ไทยก็ยังคงไม่หายไปไหนสักที เพราะล่าสุดอย่างละครเรื่อง “เมียจำเป็น” ซึ่งออกอากาศผ่านทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดยบริษัท ดีวันทีวี จำกัด ก็ได้มีฉากที่ตัวร้ายข่มขืนนางเอกออกอากาศอีกแล้ว ซึ่งนี่คือเรื่องราวที่ทำให้หลายความเห็นบนโลกออนไลน์เกิดความไม่พอใจกันเกิดขึ้น ในขณะเดียวกันทางหน่วยงานกำกับดูแลอย่าง กสทช. ก็ไม่สามารถจัดการได้อย่างทันท่วงทีอีกด้วย
การแข่งขันของเครือข่ายโทรทัศน์ในสหรัฐฯ ในช่วงยุค 90 นั้น เป็นการแข่งขันที่ดุเดือดอยู่พอสมควร ไม่ว่าจะเป็นการโปรโมทรายการ การร่วมกับสถานีท้องถิ่นหลายๆ แห่งเพื่อเป็นพันธมิตรในเครือข่าย รวมถึงการเข้าซื้อกิจการจากบริษัทสื่อท้องถิ่นเพื่อควบรวมกิจการ
ในทศวรรษ 1980 หรือ ยุค ‘80 ถือว่าเป็นยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาของสื่อโทรทัศน์ โดยยุคนี้เป็นยุคเบ่งบานของระบบโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเชิงพาณิชย์และการใช้ระบบคอมพิวเตอร์ในงานต่างๆ บนสื่อโทรทัศน์ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงของอุตสาหกรรมสื่อโทรทัศน์ที่เห็นได้ชัดเจนในยุคนั้นคือทวีปอเมริกาเหนือ, ยุโรป และเอเชีย
