"ดาต้าเซ็นเตอร์" กลางกรุง เมื่อกฎหมายไดโนเสาร์ ตามไม่ทันโลกอนาคต

เห็นข่าว “ดาต้าเซ็นเตอร์” โผล่ตระหง่านกลางซอยรามคำแหง 28 แล้ว… บอกตรงๆ ว่าเห็นแล้วมันปรี๊ด!

พี่น้องเอ๊ย… ลองนึกภาพตามนะ อาคารเก็บข้อมูลระดับโลก ที่ต้องใช้ไฟมหาศาล แถมยังกักตุน “น้ำมันดีเซล” เอาไว้ปั่นไฟสำรองถึง 429,000 ลิตร! มาตั้งอยู่กลางดงบ้านคน นี่มันไม่ใช่แค่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี แต่มันคือ “ระเบิดเวลา” ลูกเบ้อเริ่มที่รัฐบาลประเคนให้ชาวบ้านถึงหน้าประตูบ้าน!

ถามว่าเรื่องพรรค์นี้มันเกิดขึ้นในประเทศที่บอกว่าจะก้าวสู่ยุคดิจิทัลได้อย่างไร? คำตอบคือ… เกิดขึ้นเพราะเรามี “นักการเมืองที่วิสัยทัศน์สั้นยิ่งกว่าหางอึ่ง” ไงล่ะครับท่านผู้ชม!

ลองไปคุ้ยดูกฎหมายเก่าเก็บที่พวกท่านๆ บนหอคอยงาช้างใช้อนุญาตให้สร้างดูสิ พับผ่าสิ! กฎหมายปี 2556 นู่น… 13 ปีที่แล้ว! ยุคที่โลกยังแทบไม่รู้จักคำว่า AI ด้วยซ้ำ แต่กระทรวงที่เกี่ยวข้องก็ยังดันทุรังเอา “ดาต้าเซ็นเตอร์” ไปยัดไว้ในนิยามอาคารประเภท “คลังสินค้า” หรือ “สำนักงาน”

ผลคืออะไร? ผลคือเอกชนเขาก็ฉลาดเป็นกรดสิครับพี่น้อง! เขาก็ออกแบบให้เก็บน้ำมันแค่ 429,000 ลิตรไง เพราะถ้ายอดทะลุ 500,000 ลิตรปุ๊บ มันจะเข้าข่าย “คลังน้ำมัน” ทันที คราวนี้แหละ กฎหมายเรื่องความปลอดภัยเอย การทำประชาพิจารณ์เอย EIA เอย ก็โดนเตะหมูเข้าปากหมา รอดตัวไปอย่างหน้าตาเฉย!

แล้วดูความเคลื่อนไหวล่าสุดสิ… พอชาวบ้านเขาทนไม่ไหว ลุกฮือขึ้นมาโวยวาย “ผู้ว่าฯ ชัชชาติ” ก็เพิ่งจะสั่งเบรกห้ามสร้างเพิ่มใน กทม. ส่วน “คุณไชยชนก” รมว.ดีอี ก็เพิ่งจะออกมายอมรับแอ่นอกว่า เอ้อ… พื้นที่นี้ไม่ได้รับอนุญาตนะ กำลังตรวจสอบอยู่

ปัดโธ่! นี่มันมหกรรม “วัวหายแล้วเพิ่งตื่นมาหาไม้ทำคอก” ชัดๆ!

ตึกเขาสร้างเสร็จแล้ว น้ำมันเขาเติมไปแล้ว ใบอนุญาตพวกท่านก็ประทับตราให้เขาไปแล้ว ตอนนี้รัฐจะไปทำอะไรเขาได้? ขืนไปสั่งปิดสั่งรื้อย้อนหลัง ก็เตรียมตัวโดนเอกชนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายบานตะไท สุดท้ายคนจ่ายค่าโง่ก็คือ “ภาษีประชาชน” อีกตามเคย สรุปคือ ปัญหาเกิดแล้ว แต่เหมือนจะแก้ไขอะไรไม่ได้เลย!

เรื่องนี้จะไปโทษเอกชนฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เพราะเขาทำตาม “ช่องโหว่” ที่รัฐเปิดไว้ให้ คำถามตัวโตๆ ที่ต้องกระแทกหน้าไปถึง ครม. ก็คือ… พวกท่านมัวทำอะไรกันอยู่?

รมว.มหาดไทย รมว.พลังงาน รมว.ทรัพยากรฯ… อำนาจแก้กฎกระทรวงมันอยู่ในมือพวกท่านแท้ๆ ไม่ต้องรอเข้าสภาให้เสียเวลาด้วยซ้ำ แต่กลับปล่อยให้กฎหมายล้าหลังเป็นสิบปี ไม่เคยคิดจะอัปเดตนิยามใดๆ ในกฎหมาย ให้ทันโลก บริหารงานกันแบบวันต่อวัน มุ่งแต่จะแจกเงิน หวังผลเลือกตั้งรอบหน้า แต่รากฐานความปลอดภัยของประเทศกลับปล่อยปละละเลย

ในท้ายที่สุด เดาใจว่าภาครัฐอาจหนีไม่พ้นการนำเอา  พ.ร.บ.ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย มาประกาศใช้ เพื่อกำหนดพื้นที่ปัญหาให้เป็นเขตควบคุมความปลอดภัย และ บังคับให้เอกชนต้องจ่ายค่าเบี้ยประกันภัยความเสี่ยงให้ชุมชนรอบข้างด้วย ปัญหางูกินหาแบบนี้แหละ ที่ต่างชาติลังเลเรื่องการลงทุนในประเทศไทย เพราะทำไปอยู่ดีๆ วันหนึ่งมีปัญหา ก็โดนเบรคหัวทิ่มหมด ทั้งที่ก็ขออนุญาตมาตามที่กฎหมายกำหนด มันถึงต้องย้อนกลับไปที่ วิสัยทัศน์ผู้นำ ต่อความก้าวล้ำของโลก คุณทันมันไหมเท่านั้นเอง….  

และอยากจะบอกว่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ความไร้วิสัยทัศน์ของนักการเมืองทำชาติพัง ลองดู นโยบายรถยนต์ EV เป็นตัวอย่างสิ หิวแสงอยากได้ผลงานระยะสั้น ประเคนลดภาษีอุดหนุนค่ายรถจีนซะเต็มประดา แต่หลับตาข้างนึง ไม่สนใจ “ห่วงโซ่อุปทาน” ของค่ายรถญี่ปุ่นที่เขาอุตส่าห์ตั้งโรงงานจ้างคนไทยมาเป็นสิบๆ ปี ผลสุดท้ายเป็นไง? ญี่ปุ่นเขาทะยอยถอนสมอ ย้ายฐานไปเวียดนาม อินโดนีเซีย ไทยเสียโอกาส เสียตำแหน่งงาน เสียหน้าไปเท่าไหร่? สุดท้าย “ดีทรอยต์แห่งเอเชีย” ก็แค่ฝันลมๆ แล้งๆ

โลกเขาก้าวไปข้างหน้าด้วยความเร็ว 5G แต่ประเทศเรายังถูกลากจูงด้วยนักการเมืองระบบอนาล็อก ตราบใดที่ผู้นำยังมีวิสัยทัศน์แค่หางอึ่ง เฝ้ามองหาแต่คะแนนเสียง ไม่เคยมองไปถึงอนาคตโครงสร้างของชาติ… ประเทศไทยก็คงทำได้แค่ เดินตามเช็ดตามล้างปัญหาที่ตัวเองสร้างขึ้นไปวันๆ