น่าสงสารประเทศ! มีเงินใต้พรมสี่ล้านล้าน ไม่ใช้ แต่ดันกล้าไปขอกู้ใหม่มาเพิ่ม ทำไมน้อ ?

ถึงท่านผู้อ่านทั้งหลาย… ได้นั่งดูการถ่ายทอดสดประชุมสภาฯ พิจารณางบประมาณแผ่นดินเมื่อค่ำวาน แล้วมันน่าถอนหายใจยาวๆ สักร้อยรอบ ประเทศเราตอนนี้สภาพไม่ต่างจากคนป่วยหนัก ไอเป็นเลือด เศรษฐกิจฝืดเคืองไปทุกหย่อมหญ้า แต่ อ้าว…เชื่อไหมครับ… รัฐบาลเราไม่ได้ “ถังแตก” อย่างที่ชอบตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จกันหรอก!

ข้อมูลที่ “อ.วีระ ธีระภัทร” กรรมาธิการวิสามัญฯ ลุกขึ้นมาชำแหละกลางสภามันฟ้องชี้ชัด ว่าประเทศนี้มี “เงินนอกงบประมาณ” ซุกอยู่ตามซอกหลืบหน่วยงานรัฐ สูงถึง 4 ล้านล้านบาท!

ฟังไม่ผิดครับ… สี่-ล้าน-ล้าน! โดยเฉพาะ 4 กระทรวงเกรดเอ มหาดไทย, สาธารณสุข, กลาโหม และ คมนาคม นั่งทับกองเงินกันสบายใจเฉิบ แต่พอถึงเวลาตั้งงบประมาณแผ่นดิน กลับเจียดเศษเงินมาโปะช่วยชาติแค่ 9 หมื่นกว่าล้าน หรือคิดเป็นแค่ 2.5 เปอร์เซ็นต์!

…แต่ที่มันตลกร้ายจนขำไม่ออก และสะท้อนธาตุแท้ของคนบริหารประเทศชุดนี้ก็คือ ในขณะที่เหล่านักการเมืองฝั่งรัฐบาล  นั่งทับขุมทรัพย์มูลค่า ๔ ล้านล้านบาทของกระทรวงต่างๆ ไว้เฉยๆ กลับไม่กล้าไปแตะ ไม่กล้าไปทุบหม้อข้าวข้าราชการประจำ เพราะเงินก้อนนั้น  หลายส่วนไม่ต้องผ่านการตรวจสอบที่เข้มงวดของกรมบัญชีกลางเหมือนงบประมาณปกติ มันคือ “หม้อข้าวใบใหญ่” ที่ใช้บริหารจัดการกันเองภายใน

เป็นสวัสดิการ โบนัส หรือ แม้แต่งบจัดซื้อจัดจ้างที่ตรวจสอบยาก เพราะอย่างนั้น การที่นักการเมือง หรือ ท่านรัฐมนตรี จะเข้าไปล้วงเงินก้อนนี้ออกมา ก็เท่ากับเป็นการ “ประกาศศึก” กับข้าราชการประจำ ซึ่งนักการเมืองปอดแหกส่วนใหญ่เลือกที่จะประนีประนอม เพื่อรักษาเก้าอี้และอำนาจของตนเองไว้มากกว่าจะกล้าไปหักด้ามพร้าด้วยเข่า เอาเงินมาช่วยประเทศ เลยทำให้รัฐบาลต้อง “แบกหน้าหนาๆ” ไปออกกฎหมายกู้เงินเพิ่มอีก 4 แสนล้านบาท! แถมยังตั้งงบแบบขาดดุล ต้องกู้มาโปะอีกมหาศาลในปี 70 !

คิดดูเอาเถอะครับ… เงินเก็บในบ้านตัวเองมีเป็นล้านๆ ไม่ยอมเอาออกมาใช้หมุนเวียนแก้วิกฤต แต่กลับเลือกวิธีที่มักง่ายที่สุด คือการเดินไปกู้หนี้ยืมสินชาวบ้าน เอาหนี้ก้อนใหม่มาโปะหน้า สร้างภาพประชานิยม แล้วโยนภาระ “ดอกเบี้ย” และ “หนี้สาธารณะ” ทั้งหมดไปให้ประชาชนตาดำๆ และลูกหลานในอนาคตเป็นคนตามล้างตามเช็ด!

แล้วทำไมถึงไม่เอาเงินนอกงบประมาณมาใช้ แต่เลือกดึงดันที่จะกู้ ? ก็เพราะเงินกู้มันคือ “เค้กก้อนใหม่” ที่แบ่งปันกันง่ายกว่า ซิกแซกทำโครงการหาเสียงได้สะดวกกว่า ส่วนเงินนอกงบฯ มันเป็น “แดนสนธยา” ที่นักการเมืองขี้ขลาดเกินกว่าจะกล้าไปงัดข้อกับบรรดาขุนศึกและขุนนางกระทรวงเกรดเอ รัฐบาลเลยเลือกที่จะจับประชาชนเป็นตัวประกันให้เป็นหนี้ ดีกว่าตัวเองต้องไปเหนื่อยรบกับข้าราชการ! นี่แหละครับ สันดานนักการเมือง !

ถามจริงเถอะ… ถ้ารัฐบาลหรือเจ้ากระทรวงทั้งหลาย มีความจริงใจจะกู้ชีพประเทศนี้กันจริงๆ มันทำได้ไหม? คำตอบคือ “ทำได้และต้องรีบทำด้วย!” ขั้นตอนไม่ได้พิสดารอะไรเลย กฎหมายเปิดช่องไว้อยู่แล้ว แค่คณะรัฐมนตรีมี “มติ ครม.” สั่งการเด็ดขาด ทบทวนระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยเงินนอกงบประมาณเสียใหม่ กระทรวงไหนที่ไม่ได้มีภาระผูกพัน หรือไม่จำเป็นต้องตุนสภาพคล่องไว้เกินพอดี ก็สั่งให้โอนกลับเข้าเป็น “รายได้แผ่นดิน” ซะ หรือถ้าติดข้อกฎหมายเฉพาะ ก็ใช้กลไกสภาที่พวกท่านนั่งกันอยู่นี่แหละ “แก้กฎหมายปลดล็อก” ซะ กล้าไหมเท่านั้นเอง ?

แค่เปิดประตูเขื่อน ดึงเงินที่นิ่งสนิทเหล่านี้มาใช้สัก ๑๐-๒๐ เปอร์เซ็นต์ เราก็มีเงินสดหลายแสนล้านมาหมุนเวียนพยุงเศรษฐกิจที่กำลังดิ่งเหวได้แล้ว โดยไม่ต้องไปกู้ให้ชาติเจ๊ง ติดกับดักทางการเงินจนกู่ไม่กลับ… นี่คือสิ่งที่ “คนรักชาติ” เขาต้องทำกัน!

แต่อนิจจา… ตัดภาพมาที่สภาอันทรงเกียรติเมื่อค่ำวาน แทนที่บรรดาท่านผู้แทนฯ จะเลือดเข้าตา ลุกขึ้นมาขยี้เรื่องเงิน 4 ล้านล้านนี่ให้แหลกคามือ พวกท่านกลับทำอะไรกันครับ ?

ลิเกหลงโรงชัดๆ! สาละวนอยู่กับการเล่นกิมมิก ชูป้ายตัวเลขแปะหน้าอก ตั้งบนโต๊ะ ราวกับสภาเป็นสำนักใบ้หวย! ฝั่งหนึ่งชู “229” กระแทกเรื่องคดีฮั้ว สว. หวังผลกดดัน กกต. อีกฝั่งไม่ยอมน้อยหน้า ชู “44” สวนกลับคดีจริยธรรมอดีต สส. ยังไม่จบ ฝั่งที่เหลือขอผสมโรงด้วย ชู “7-157” ขู่ฟ่อใส่ กกต. เหมือนจะสื่อสารว่า…ระวังคุกนะ

ดูเอาเถอะครับ! นี่หรือคือเวทีพิจารณางบประมาณแผ่นดิน? ใช้เวทีระดับชาติที่ถ่ายทอดสดให้คนดูทั้งประเทศ มาเล่นสงครามจิตวิทยา แขวะกันไป บลัฟกันมา เพื่อหวังผลดิสเครดิตทางการเมืองกันแค่นั้น ตัวเลขพวกนี้… ประชาชนตาดำๆ ได้ประโยชน์อะไรจากมันบ้าง?

ลองหลับตานึกภาพตามนะครับ… ประเทศชาติเราตอนนี้สภาพเหมือน “บริษัทที่กำลังจะล้มละลาย” หนี้สินล้นพ้นตัว พนักงานรอวันถูกลอยแพ แต่พวกกรรมการบริหาร ผู้จัดการ หัวหน้าฝ่าย ยัน CEO แทนที่จะสุมหัวหาทางเอา “เงินคงค้างในบัญชีลับ” มาต่อลมหายใจบริษัท กลับมานั่งด่าทอ แขวะเรื่องคดีความและเรื่องฉาวของกันและกัน โชว์ให้ “ผู้ถือหุ้นใหญ่” ซึ่งก็คือประชาชน นั่งดูผ่านหน้าจอทีวี!

ผู้ถือหุ้นได้แต่นั่งตาปริบๆ ดูพวกผู้บริหารเล่นปาหี่บนซากปรักหักพังของบริษัทตัวเอง เงินซุกไว้ก็ไม่เอาออกมาแก้ปัญหา แถมไปขอกู้มาเพิ่มใหม่อีก…

แล้วแบบนี้… ประเทศมันจะไปรอดได้อย่างไร? คิดแล้วมันน่าสมเพชจริงๆ !