อนิจจาสภาฯ ไทย ที่หน้าฉากมักง่าย ชอบอ้างประชาชน

ทุกท่านครับ… ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ใครที่เผลอเปิดดูการถ่ายทอดสดประชุมสภาฯ คงเห็น สส. ผู้ทรงเกียรติ นั่งหน้าดำหน้าแดง อภิปรายร่าง พ.ร.บ.งบประมาณปี 70 กันแบบข้ามวันข้ามคืน

ดูผิวเผิน เหมือนขยันขันแข็งกันเสียเหลือเกินนะครับ! ทำงานกันหามรุ่งหามค่ำเพื่อปกป้องภาษีประชาชน… ถุย!

มองให้ลึกลงไปในเกม “ศรีธนญชัย” ของสภาฯ แห่งนี้ มันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนไปกว่าการ “เล่นละครเตะถ่วงเวลา” หรอกครับ!

จำกันได้ไหมครับ ก่อนหน้านี้ฝั่งรัฐบาลตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ อ้างว่า “ญัตติด่วนด้วยวาจา เรื่องการแก้ปัญหา 3 จังหวัดชายแดนใต้” มันสำคัญนักหนา คอขาดบาดตาย ต้องรีบเอาเข้าสภาฯ มาถกกันให้ได้ ใช้ข้ออ้างนี้แหละครับในการยื้อเวลาและจัดคิวการประชุมกันใหม่วุ่นวายไปหมด

แต่พอถึงเวลาจริงๆ เป็นยังไงครับ? สุดท้ายก็ไปจัดวาระสลับคิวกันใหม่อีก สรุปว่าปัญหาเลือดเนื้อของพี่น้องปลายด้ามขวาน มันไม่ได้สำคัญจริงๆ หรอกครับ ภาพมันออกมาเหมือนเรื่องนี้เป็นแค่ “ตัวหลอก” หรือเครื่องมือทางการเมืองเอาไว้เตะถ่วงเวลาดื้อๆ เท่านั้นเอง

คำถามคือ… ถ่วงเวลาเพื่ออะไร?

เป้าหมายที่แท้จริงมันอยู่ที่ “รายงานของ กกต.” ที่จ่อคิวรอเข้าสภาฯ แต่ไม่ได้เข้าสักทีนั่นล่ะครับ! อย่าเถียงว่าไม่จริง เพราะวันก่อนยังใบ้หวยกางตัวเลขในที่ประชุมกันอยู่เลย

ข้อเท็จจริงคือ วันที่ 14 กันยายนนี้ คือ “เส้นตาย” ที่ กกต. ต้องมีมติชี้ชะตา คดีฮั้ว ส.ว. ครั้งมโหฬาร ถ้าขืนปล่อยให้วาระ กกต. หลุดเข้าสภาฯ ไปได้ก่อนวันที่ 14 ฝ่ายค้านได้ใช้เวทีนี้ลากไส้ แฉโพยกระบวนการฮั้วเลือก ส.ว. กลางสภาฯ แน่ๆ ภาพลักษณ์ที่เน่าเฟะอยู่แล้วจะยิ่งเหม็นโฉ่ และอาจสร้างแรงกระเพื่อมกดดันไปถึงการตัดสินใจของ กกต. ได้

ดังนั้น วิธีที่ง่ายที่สุดของคนคุมเกมสภาฯ คือ ใช้ร่างงบประมาณ กับ ญัตติหลอกๆ เรื่องชายแดนใต้ มาเป็น “โล่” ขวางทางมันเอาไว้ ดึงเกมให้ยืดเยื้อที่สุด จนกว่าจะพ้นวันที่ 14 ไป

นี่แหละครับคำตอบว่า ทำไมเวลาตั้งรัฐบาล พรรคแกนนำถึงต้อง “สู้ตาย” ถวายหัว เพื่อยึดเก้าอี้ “ประธานสภาฯ” เอาไว้ในมือให้ได้ เพราะเก้าอี้ตัวนี้คือ “นายสถานีผู้กุมตารางการสับราง” กำหนดทิศทางวาระการประชุมในยามฉุกเฉิน เรื่องไหนเป็นหอกข้างแคร่ ก็ดองเค็มมันไว้ท้ายตาราง!

ที่ตลกร้ายระดับรางวัลออสการ์ คือ ข้ออ้างที่บอกว่าต้องใช้เวลาพิจารณางบประมาณแผ่นดินอย่างละเอียดนั่นแหละครับ

แหม… ทำเป็นส่องกล้องจุลทรรศน์ตรวจสอบกันทุกสลึง แต่จากการนั่งฟังอภิปรายมาทั้งหมด เชื่อไหมครับว่า… เรื่องที่เราคุยกันไปเมื่อครั้งที่แล้ว อย่าง เงินนอกงบประมาณ 4 ล้านล้านบาท จาก 4 กระทรวง… ต่อให้มีคนตั้งคำถาม สุดท้ายก็เป็นแค่การลูบหน้าปะจมูก!

ไม่มี สส. หน้าไหน หรือพรรคใด ที่จะกล้า ‘แตกหัก’ รื้อโครงสร้างขุมทรัพย์มหาศาลนี้อย่างเป็นรูปธรรมกลางสภาฯ เลยสักคน

เงิน 4 ล้านล้านบาทเลยนะครับ! ไม่ใช่สี่ซ้าห้าบาท ทำเป็นมองไม่เห็นกันไปได้ยังไง?

ก่อนหน้านี้ รัฐบาลบีบน้ำตาบอกว่าเงินไม่พอ ต้องไปสร้างหนี้ให้ประชาชนแบกรับดอกเบี้ยไปชั่วลูกชั่วหลาน แต่กลับ “หน้าด้าน” ทำเป็นมองไม่เห็นเงิน 4 ล้านล้านบาทของตัวเองที่นอนนิ่งๆ หรือไหลเวียนอยู่ในเครือข่ายอำนาจ โดยไม่ยอมงัดออกมาสมทบเข้างบประมาณแผ่นดินเพื่อกู้วิกฤต

ที่สำคัญ มันดูย้อนแย้งแม้กระทั่งกับฝ่ายค้านเองก็ตาม ที่ปกติเก่งนักเก่งหนาเวลาค้านเรื่อง พ.ร.บ.เงินกู้ ถล่มเรื่องรัฐบาลตีเช็คเปล่า… แต่พอเป็นเรื่อง “เงินนอกงบประมาณก้อนเดิม” กลับแผ่วซ่ะงั้น! ทั้งที่มันอาจช่วยหยุดการกู้เงินนับแสนล้านบาทได้ด้วยซ้ำไป

ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเรื่องไหนที่เป็น “ขุมทรัพย์นอกระบบ” ที่ต่างฝ่ายต่างพึ่งพาบุญบารมีและแบ่งเค้กกันลงตัว มันก็จะถูกลูบหน้าปะจมูก ปล่อยผ่านกันไปง่ายๆ พวกเขายอมเถียงกันแทบตายแค่กับ “เศษเนื้อข้างเขียง” ในระบบงบประมาณเท่านั้นแหละครับ แต่พอเป็นเรื่องเกมการเมือง ก็งัดแทคติกสารพัดมาใช้กันอย่างพลิ้วไหว

ดูละครสภาฯ ฉากนี้แล้ว ก็ได้แต่ปลงครับ ว่าตราบใดที่อำนาจคุมคิวสภาฯ ยังถูกใช้เพื่อ “สับรางหนีคำถาม”

และนักการเมืองยังปอดแหก ไม่กล้าท้าชน ทวงเงินนอกงบประมาณคืนให้แผ่นดิน ประเทศไทยก็คงวนเวียนอยู่กับปาหี่การเมืองหลอกเด็กฉากเดิมๆ ต่อไป

แบบนี้แหละครับ หน้าฉากอ้างประชาชน… แต่หลังฉากซ่อนผลประโยชน์กันพุงกาง!