ลิเกหลงโรง ‘ดีเซลเดือด’ กับตำราดับไฟสไตล์ ‘ครูใหญ่’

พักนี้... กลิ่นควันท่อไอเสียมันลอยปะปนกับกลิ่นการเมืองแปลกๆ นะครับคุณผู้อ่าน

 เห็นข่าวขบวนสิงห์สิบล้อสายอีสาน กับคาราวานกำนันมะโนที่ตีธงพึ่บพั่บมาจากปักษ์ใต้ มุ่งหน้าเข้ากรุง หลายคนเริ่มจับไข้หัวโกร๋น กลัวเมืองหลวงจะกลายเป็นอัมพาต กลัวจะเป็นม็อบใหญ่ จลาจลวุ่นวายแบบในอดีต... ใจเย็นๆ ครับ หยิบแว่นมาสวม แล้วลองมองข้ามช็อตไปดู "หลังฉาก" ลิเกโรงนี้กันหน่อย

 ข้อเรียกร้องที่ตะโกนปาวๆ ว่า "หั่นดีเซล 10 บาททันที" เนี่ย... พูดกันแบบไม่เกรงใจ โยนเครื่องคิดเลขทิ้งไปได้เลยครับ กองทุนน้ำมันฯ ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากคนไข้ไอซียู ขืนรัฐบาลบ้าจี้ลด 10 บาทปุ๊บ กองทุนฯ ก็ชัตดาวน์ปั๊บ เรื่องตื้นๆ แค่นี้ ระดับแกนนำเขารู้อยู่เต็มอก แต่ที่ตั้งเงื่อนไขแบบ "ตีเช็คเปล่าที่รู้ว่าเด้งแน่ๆ" แล้วลากยาวเข้ากรุง ในมุมการเมือง ภาษานักเลงเขาเรียก "หาเรื่องแบบมีชั้นเชิง" ครับ

 มันคือการตั้ง "เพดานบิน" ที่รู้ว่ารัฐบาลสอยไม่ถึง เพื่อสร้าง "ทางตัน" (Deadlock) ให้ตัวเองมีข้ออ้างในการปักหลักยาว ยิ่งมีระดับนักเคลื่อนไหวรุ่นใหญ่อย่าง "เฮีย ส." ออกมาโยนหัวเชื้อ อัดฉีดทุนเปิดทาง แถมกระซิบแท็กติกเด็ด "น้ำมันหมดตรงไหน จอดมันทิ้งบนถนนตรงนั้น" นี่มันคือวิชาอารยะขัดขืนที่กะเอาการจราจรเมืองหลวงเป็นตัวประกัน เพื่อรอเวลาเอาไป "ชน" กับไทม์ไลน์การเมืองปลายปี ทั้งเปิดสภา ทั้งจ่อซักฟอก และสารพัดคดีความที่รอวันสุกงอม ม็อบปากท้องนี่แหละครับ คือ "กองหน้า" ชั้นดีที่พร้อมกลายร่างเป็นม็อบไล่รัฐบาลทันทีที่ได้จังหวะ

 แต่เดี๋ยวก่อนครับ... ก่อนที่เราจะตื่นตระหนกว่าบ้านเมืองจะลุกเป็นไฟ ลองพลิกมุมมอง เอาตำรา "บริหารจัดการม็อบ" สไตล์มังกรซ่อนกาย หรือระดับ "ครูใหญ่" ผู้เจนจัดแห่งอีสานใต้มาทาบดูสิครับ แล้วคุณจะเห็นทางออกของลิเกโรงนี้

 ในสายตาของนักการเมืองเก๋าเกม ม็อบที่มีแกนนำเป็นผู้นำท้องถิ่นหรือเถ้าแก่ภูธร ไม่ใช่ม็อบการเมืองที่หลับหูหลับตาพลีชีพครับ แต่มันคือ "ม็อบเรื่องปากท้อง" การตะโกนขอลด 10 บาท มันก็แค่การตั้งเพดานเผื่อต่อ เพื่อเปิดช่องให้รัฐบาลต้องส่ง "มือประสานสิบทิศ" เชิญแกนนำไปนั่งจิบกาแฟเจรจาหาทางออกกันในห้องแอร์

 ตำราครูใหญ่บอกไว้ชัดเจนครับ... เจอแบบนี้ ห้ามส่งตำรวจไปตั้งแถวถือโล่ปะทะเด็ดขาด เพราะนั่นคือการราดน้ำมันเข้ากองไฟ แต่ต้องใช้ศิลปะการดึงไฟออกจากเตา คุยกันแบบเข้าอกเข้าใจคนหาเช้ากินค่ำ ถ้าลดน้ำมันให้ 10 บาททันทีไม่ได้เพราะกองทุนฯ จะพัง งั้นเปลี่ยนเป็นงัดมาตรการ "ซอฟต์โลน" ไปต่อลมหายใจกิจการ หรือมีงบอุดหนุนเยียวยาเฉพาะกลุ่มไปช่วยบรรเทาความเดือดร้อนก่อนได้ไหม?

 พอ "จุดบรรจบ" บนโต๊ะเจรจาลงตัว... รัฐบาลยอมถอยครึ่งก้าว งัดแพ็กเกจช่วยเหลือที่ทำได้จริงมาซับน้ำตาให้ รัฐบาลก็เท่ากับทอด "บันไดลง" สวยๆ ให้แกนนำเดินหล่อๆ กลับไปประกาศความสำเร็จกับมวลชนได้เต็มปากว่า พี่น้องเอ้ยยย ...มารอบนี้ไม่เสียเที่ยว พี่น้องไม่ได้คว้าน้ำเหลว... แล้วทุกคนก็จะแพ็กกระเป๋ากลับบ้านแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

 ที่สำคัญที่สุดคือยุทธวิธี "ตัดจบก่อนโดนเทคโอเวอร์" ครับ หากรัฐบาลอ่านเกมขาดและรีบคลอดมาตรการเยียวยากับแกนนำตัวจริงได้ไว พวกมือที่สาม หรือกลุ่มการเมืองที่กะจะมาเกาะกระแสผสมโรงยกระดับ ก็จะกลายเป็นคนตกรถ จุดไฟไม่ติด และฝ่อไปเองในที่สุด

 ไม่ต้องตื่นตระหนกไปหรอกครับว่าพรุ่งนี้มะรืนนี้จะเกิดจลาจลเผาเมือง หากหลังม่านรัฐบาลมีกุนซือที่นิ่งพอและอ่านเกมขาด... เผลอๆ รัฐบาลยอมเฉือนเนื้อลดดีเซลให้สักบาทสองบาทพอเป็นพิธี บวกกับมาตรการเยียวยาเพื่อต่อลมหายใจชาวบ้าน ลิเกโรงนี้ก็พร้อมรูดม่าน

 จับตาดูให้ดีครับ... จลาจลกลางกรุงอาจจะไม่มีจริง แต่ "ศิลปะการต่อรอง" เพื่อหาทางออกหลังห้องแอร์... ของจริงล้วนๆ!